Het einde van de rode mens is geschreven door Svetlana Alexijevitsj. Zij is in 1948 geboren in Oekraïne en groeide op in Wit-Rusland. Haar eerste boek ‘De oorlog heeft geen vrouwengezicht’ verscheen in 1983. In dit boek vertellen vrouwelijke Sovjetveteranen uit de Tweede Wereldoorlog hun verhaal. In oktober 2015 werd de Nobelprijs voor de literatuur aan haar toegewezen. De motivatie van het comité luidde: “voor haar meerstemmige werk, een monument voor lijden en moed in onze tijd”.

Het einde van de rode mens

Hoe Het einde van de rode mens is geschreven

Zoals in haar eerdere boeken heeft Svetlana Alexijevitsj ook deze keer weer gekozen voor vraaggesprekken. Deze vraaggesprekken schrijft zij in hun geheel uit hierna herschikt zij de citaten tot er een lopend verhaal ontstaat, zonder bijgevoegd commentaar. Voor publicatie vraagt zij de geïnterviewden om toestemming voor de tekst. Hierdoor ontstaat een ‘verhaal’ dat zoveel mogelijk aan de waarheid en de beleving van de geïnterviewde beantwoordt.

Schrijfstijl van Het einde van de rode mens

Het einde van de rode mens is een onthutsend boek. Net zoals in haar eerdere boeken kiest zij ervoor om de inwoners, mensen die niet gehoord zullen worden in de geschiedenis, van Rusland aan het woord te laten. Mensen die van generatie op generatie het slachtoffer van het regime zijn geweest naast voormalige communistische leiders. Iedereen verlangt terug naar vroeger. Het is een verhaal zonder veroordeling, elke emotie en frustratie komt aanbod, er is geen zwart/wit, geen nuancering. Het is een boek vol tegenstellingen doordat ‘iedereen’, slachtoffer, verrader, (voormalig) politiekleider aan het woord wordt gelaten.

Het einde van de rode mens

De inhoud van Het einde van de rode mens

Ieder geïnterviewde doet zijn/haar eigen verhaal. Mensen leefden in voortdurende angst om verraden te worden. De verrader had zijn/haar eigen motieven om familieden, buren of vrienden aan te geven. Soms om wat meer woonruimte. Het boek staat vol corruptie, discriminatie en klassenjustitie. Zo leek er na de val van de muur hoop te zijn op democratie en vrijheid. Er was hoop op een nieuwe toekomst. Rusland onder de glasnost van Gorbastjov werd de autocratie van Jeltsin is nu het totalitaire systeem van Poetin. Er is verdriet, veel verdriet, met soms iets van geluk. Een bevolking die steeds weer meehelpt aan het opbouwen van een nieuwe maatschappij op een verkeerde ondergrond/ideologie met (ogenschijnlijk) positieve idealen en iedere keer weer teleurgesteld wordt.

Leuk dat je de tijd nam om mijn bericht te lezen. Ik hoor graag wat je er van vond. Thank you for taking the time reading this blogpost and taking the time to write a comment for this post. I really do appreciate it.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.