After reading Flash Boys, I decided to put the book “Dit kan niet waar zijn” (Swimming with sharks)mby Joris Luyendijk on my reading list. On September 15, 2008, the US bank Lehman Brothers went bankrupt and then the world went into a financial crisis. Like most people Joris Luyendijk know little of the way how banks do operate. Joris Luyendijk went in 2011 to London to setup a ‘banking blog’ for the British newspaper The Guardian on the Guardian on their website. This blog enables him to come in contact with employees of the city banks. Gradually he peels off the structure of the bank and learns more about the structures behind the financial activities of banks. The employees of the banks have strict confidentiality. The conversations that Joris Luyendijk had have with them are therefore anonymous. Only he shall never speak with the highest top. 

Na het lezen van Flashboys besloot ik het boek “Dit kan niet waar zijn” van Joris Luyendijk ook te lezen. Op 15 september 2008 ging de Amerikaanse bank Lehman Brothers failliet waarna de gehele wereld in een financiële crisis belandde. Net zoals de meeste mensen weet ook Joris Luyendijk weinig van de manier waarop banken opereren. Joris Luyendijk vertrekt in 2011 naar Londen om voor de Britse krant The Guardian een ‘banking blog’ op de website van The Guardian op te zetten. Door deze blog komt hij in contact met medewerkers van banken. Gaandeweg pelt hij de structuur van de bank af om er op deze manier achter de financiële handel en wandel van banken te komen. De medewerkers van de banken hebben zwijgplicht en de gesprekken die Joris Luyendijk voert zijn dan ook anoniem. De echte top zal hij echter niet te spreken krijgen.

Financial world in London

There’s no protection against dismissal for those who work in the banking business. Employees come and go. Some leave because another bank pays more, others because they can not cope with pressure the work is giving them and others because they underperform in the eyes of the employer. Strange as it may sound: discrimination does not exist. Race, sexual behavior, male or female, with or without scholing and education, nationality, ancestry: all of this doesn’t matter.

There is no open culture within the banking: information known to one department of a bank is not shared with other departments. This may lead to a department that is involved in an acquisition of a company does not share this information with the department that advises customers who just wants to buy shares of this company.

Employees of the banks need to make money for the bank they work for and they also are constantly coming up with financial products to earn as much money as possible in a very short period. This often leads to financial products that are so complex that almost no one can oversee the risk. The supervisors of the banks do not dare to criticize such products: it can lead to dismissal against their own wil.

Londense bankenwereld

Ontslagbescherming kent de bankenwereld in Londen niet. Medewerkers komen en gaan. Sommige omdat een andere bank meer betaald, andere omdat ze druk van het werk niet meer aankunnen en andere omdat ze in de ogen van de werkgever onvoldoende presteren. Hoe vreemd het ook moge klinken: discriminatie bestaat er niet. Ras, seksuele voorkeur, man of vrouw, wel of geen opleiding, nationaliteit, afkomst: het speelt geen rol.

Binnen de bank bestaat geen open cultuur: informatie bekend bij de ene afdeling van een bank wordt niet gedeeld met andere afdelingen. Dit kan ertoe leiden dat een afdeling die betrokken is bij een overname van een firma deze informatie niet deelt met de afdeling die klanten adviseert nu juist adviseert aandelen te kopen van deze firma.

Medewerkers van banken moeten geld verdienen voor de bank waar ze voor werken en zij zijn dan ook constant bezig met het bedenken van financiële producten om in korte periode zoveel geld te verdienen. Dat leidt vaak tot financiële productie die zo ingewikkeld zijn, dat bijna niemand het risico ervan kan overzien. De toezichthouders van de banken wagen zich niet aan kritiek op dergelijke producten: het kan leiden tot ontslag.

Too big to fail

Due to the fact most of the bigger banks arose from mergers that most of the banks have become so big that they are “too big to fail”. Banks themselves can also be publicly held companies. Therefore they will have to make a profit in order to keep the shareholders satisfied.

Will there ever be a change? Joris Luyendijk shows us how some politicians are taking a job in the financial world after finishing their political career: Tony Blair and Gerard Zalm are recent examples. The probability that a political party of a country will try to change something in the financial sector in his own country is little: such a country possible lose its banks and global changes will not happen. The financial world has the world in its power.

Finally, two passages from the book: employees who have been working all night, take a taxi home to take a quick shower and then return to their jobs. A trader told that the attack on the World Trade Centre in New York in the 2011 was the best financial day of his life. Afterwards he realized that he had forgotten that at the same day he also had lost friends who worked over there.

When I think about the question: ”this can not be true?”: The first example is still going on and the second story of the trader really happened.

Beursgenoteerde Banken

Ondertussen zijn banken zo groot geworden door fusies dat ze ‘too big to fail’ zijn geworden. Banken worden zelf beursgenoteerd en zullen dus winst moeten maken om de aandeelhouders te vrede te stellen.

Zal er ooit iets veranderen? Joris Luyendijk schets het beeld van politici die na het beëindigen van hun politieke leven doorstromen in de financiële wereld: Tony Blair en Gerard Zalm zijn recente voorbeelden. De kans dat een politieke partij van een land de financiële sector zal aanpakken in zijn land is klein: zo’n land zal zijn banken verliezen en mondiaal zien verandert er niets. De financiële wereld houdt de wereld in zijn greep.

Tot slot twee passages uit het boek: medewerkers die, na de hele nacht gewerkt te hebben, de taxi naar huis pakken om te douchen en weer terug te komen. Een handelaar die dankzij de aanslag op het World Trade Centre de beste financiële dag van zijn leven had, alleen even was vergeten dat hij diezelfde dag ook vrienden had verloren.

Vraag ik mij nog af “ dit kan niet waar zijn?”: het eerste voorbeeld is nog steeds gaande en het tweede is gebeurd.

Leuk dat je de tijd nam om mijn bericht te lezen. Ik hoor graag wat je er van vond. Thank you for taking the time reading this blogpost and taking the time to write a comment for this post. I really do appreciate it.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.